© 2019 | samanthaeising.nl

Recencies

Eddy Terstall - Filmregisseur

"Adembenemend is een openhartig boek van een dappere jonge vrouw. Het vertelt, soms nuchter, soms vertederend, over het proces van haar ingrijpende ziekte. Het is het verhaal van iemand die op haar jonge leeftijd door haar ziekte volwassener wordt dan velen dat ooit zullen zijn op pensioensgerechtigde leeftijd."

Drs. J.H.M. Cluitmans - NBD|Biblion recensie

Wanneer Samantha Eising twintig jaar is, is ze al jaren behandeld voor astma met ziekenhuisopnames voor haar benauwdheid en luchtweginfecties. Zij krijgt steeds meer de indruk dat de artsen en verpleegkundigen haar niet serieus nemen. Haar klachten passen niet goed bij de diagnose. Pas wanneer zij in 2011 met spoed in een Belgisch ziekenhuis wordt opgenomen, blijkt dat een andere ziekte de oorzaak is van haar klachten: Cystic Fibrosis, ook wel mucoviscidose of taaislijmziekte genoemd. Zij krijgt een revalidatiebehandeling om beter met deze ernstige, erfelijke ziekte om te gaan. In dit boek beschrijft zij haar eerste jaar sinds deze diagnose, met flashbacks naar de voorliggende jaren. Haar ervaringen worden afgewisseld met korte levenswijsheden, met gedichten en met brieven aan haar ziekte, 'muco'. Het is een openhartig boek, waarin we de strijd, het vele verdriet en de herwonnen geestelijke kracht zien. Lotgenoten en hun omgeving zullen veel herkennen.

PZC Zeeland geboekt - Jan van Damme

Er zijn struisvogels. Medische programma’s mijd ik. Krantenartikelen over gezondheid en ziektes, mwah, een enkele keer. Een boek van iemand die een slopende ziekte beschrijft, dat lees ik van z’n lang zal ik leven niet. Zulke lectuur brengt je maar op gedachten. Toch heb ik na sterke aarzeling Samantha Eising gelezen. Ik ben er nog een beetje stil van. Wat een dappere meid. En wat schrijft ze meeslepend over haar taaislijmziekte. Haar boek heet en is Adembenemend.De ondertitel Mijn eerste jaar met Cystic Fibrosis is veelzeggend. Ze heeft die ziekte namelijk al veel langer, maar artsen hebben in de periode dat ze het boek schrijft pas een jaar geleden ontdekt wat ze werkelijk mankeert. Tot die ontdekking werd steeds aangenomen dat ze astma had. Cystic Fibrosis of taaislijmziekte is een heel andere kwestie. Nadat ze in de Zeeuwse gezondheidszorg helemaal was vastgelopen week ze uit naar Antwerpen. Daar werd al snel de vraag gesteld of ze ooit op Cystic Fibrosis was getest. Nee dus. Kort daarna kon de diagnose worden gesteld.Het is geen boek waarin Zwarte Pieten worden uitgedeeld. Maar dat het zo lang moest duren voor de goede diagnose werd gesteld, is schrijnend.Op de website van de schrijfster lees ik: ,,Samantha Eising (foto) geboren te Groningen (1990) verhuisde op haar dertiende mede door het advies van haar kinderarts naar Vlissingen, in de hoop haar astma te stabiliseren.” Zo kwam ze dus tien jaar geleden in Zeeland terecht. Zeelucht, frisse lucht, dat zal het idee zijn geweest.Op pagina 15/16 wordt uitgelegd wat taaislijmziekte eigenlijk is: een ernstige, aangeboren aandoening die niet te genezen is en waarbij in de slijmkliertjes, die ieder mens heeft, uitzonderlijk veel slijm wordt afgescheiden. Daardoor ontstaan slijmophopingen in organen, die tot infecties leiden. De gemiddelde levensverachting is momenteel 35 tot 40 jaar. In Belgie lijden er naar schatting 1500 mensen aan deze ziekte, in Nederland 1400.In het geval van Samantha gaat het vooral om ademnood. Pagina 73: ,,Steeds vaker word ik me bewust van het feit dat kunnen ademen niet vanzelfsprekend is. Het is bijzonder dat lucht in en uit je longen stroomt. Zeker wanneer dit zonder al te veel moeite gaat.”De jaren voor de juiste diagnose wordt gesteld, zijn zwaar. Door haar ziekte, maar zeker ook door het idee dat haar omgeving haar als een aanstelster ziet. Dat geldt zeker ook voor een deel van de mensen van wie je een professionele zorg mag verwachten. Pagina 168: ,,Na de opmerking van een verpleegkundige in het ziekenhuis is het laatste beetje vertrouwen verdwenen. De opmerking spookt door mijn hoofd. ‘Ik houd niet van fakers.’ Die woorden doen pijn en de gebeurtenis die volgde nog meer. Mijn zuurstofgehalte was te laag, rond de tachtig procent. En zij draaide de zuurstof volledig uit van acht liter naar niets. Ik had het niet nodig. Ik stelde me aan. Ik was fake.”Er zijn meer voorbeelden. Als ze moeite heeft met eten en gewicht verliest wordt ze ervan verdacht bewust weinig te eten omdat ze wil afvallen en wellicht anorexia heeft. Pagina 39: ,,Zestien en mager, dat is anorexia.” Die conclusie wordt getrokken zonder naar haar verweer te luisteren: ze had haar kaak gebroken en mag van de kaakchirurg nog geen vast voedsel eten.Wanhoop, machteloosheid. Gelukkig heeft ze haar moeder, die ze haar PA noemt: Personal Assistant. Moeder is er altijd, heeft begrip, gaat mee naar artsen en blijft slapen tijdens ziekenhuisopnames. En gelukkig heeft ze haar schrijven. Ondanks alle malheur werkt ze aan het boek dat ik net heb gelezen. Zelf zegt ze daarover: ,,Schrijven speelt al lange tijd een grote rol in mijn leven. Zolang ik mij herinneren kan schrijf ik (korte) verhalen en gedichten. Begon het ooit met verhalen over een grote boze wolf, kabouters en de seizoenen, is het nu uitgegroeid tot verhalen die tot nadenken aanzetten met een diepere boodschap.” Schrijven is meteen ook een van zich af schrijven.Pagina 96: ,,Langzaamaan moet ik steeds meer toegeven aan mijn lichaam. Mijn lichaam stelt duidelijke grenzen. Ik kan proberen er overheen te gaan. Maar zodra ik de grens overschrijd, word ik hardhandig terug getrokken. Je zou het kunnen vergelijken met een ketting. Ik zit vast aan een ketting. Als ik iets te ver ga, trekt hij me terug. Hij heeft weinig veerkracht. Ik probeer te lopen, ik probeer te vechten maar van deze ketting kan ik het niet winnen.”Ik heb diep respect voor de moed en het doorzettingsvermogen van Samantha Eising. Ze heeft bovendien ook nog eens een boek geschreven, dat het lezen zeker waard is. Ik leef met haar mee, voel de strijd, de benauwdheid. De constructie met hier en daar langere flashbacks werkt goed. Van de omkaderde tekstjes in de tekst ben ik minder gecharmeerd, die doen eerder afbreuk aan de tekst dan dat ze die versterken. Maar dat is een detail. De gedichten zijn in alle eenvoud weer wel pakkend.

Schrijverspunt - Ulrike Bonnema

Niets dan bewondering voor Samantha Eising, die het boek “Adembenemend - mijn eerste jaar met Cystic Fibrosis’ schreef. Ze verhaalt op aangrijpende wijze haar strijd om adem te halen. Iets wat in eerste instantie werd aangezien voor ernstige astma met daarbij aanstellerij, ontvouwt zich uiteindelijk als Cystic Fibrosis (ook wel Mucoviscidose genoemd). Een ernstige diagnose, maar Samantha ervaart het als een nieuw begin, nieuwe kansen. Het boek vertelt in losse, niet-chronologische episodes haar ervaringen met de ziekte en met ziekenhuizen, artsen en verpleging. De hoofdstukken worden afgewisseld met goede gedichten, gedachten, brieven aan haar ziekte en korte verhalen. Het onderwerp dood wordt daarbij niet geschuwd, maar op een positieve manier benaderd. Dat Samantha een doorzetter en een perfectionist is blijkt niet alleen uit haar herhaalde pogingen om zo lang mogelijk uit het ziekenhuis te blijven, maar ook uit dit zeer geslaagde boek. Het is ondanks het ernstige onderwerp boeiend. Het boek telt 226 bladzijden en heeft geen illustraties. Een gedeelte van de opbrengst van het boek gaat naar de Belgische vereniging voor de strijd tegen Mucoviscidose.

1/4

Please reload